De voorbije tien dagen was ik in een heel andere werkelijkheid. Of toch niet?
Elke dag vieren met 40 monialen die leven, bidden en werken in stilte en afzondering, elk in een eigen huisje. Korte voordrachten geven in het kader van een retraite volgens de Geestelijke Oefeningen. Begeleidingsgesprekken aan de lopende band.
Toegegeven, het habijt van die zusters is behoorlijk indrukwekkend. Ook hun soms hemelse gezangen (zie en luister naar de video hieronder). Toch merk je snel dat het heel gewone mensen zijn. Met vreugde, droefheid, vragen, zorgen, verlangens, dromen, ontgoochelingen. Wat me bijzonder opgevallen is deze dagen is de transparantie van deze vrouwen.
Het monastieke leven houdt je een heel heldere spiegel voor. Je kan de vragen niet ontlopen. Geen wonder dat ik zo’n honger ontmoette naar het Woord van God, in het bijzonder naar Jezus: Weg, Waarheid en Leven.
