In Frankrijk naderen de presidentsverkiezingen. De
politieke koorts stijgt. Eergisteren veroorzaakte Claude Guéant, minister van
binnenlandse zaken, “grote opschudding” door in een voordracht voor studenten
te verklaren dat niet alle beschavingen gelijkwaardig zijn. Binnen de kortste
keren werd Guéant beschuldigd van cultureel racisme, xenofobie, extremisme, obscurantisme en
soortgelijke weinig fraaie dingen.
politieke koorts stijgt. Eergisteren veroorzaakte Claude Guéant, minister van
binnenlandse zaken, “grote opschudding” door in een voordracht voor studenten
te verklaren dat niet alle beschavingen gelijkwaardig zijn. Binnen de kortste
keren werd Guéant beschuldigd van cultureel racisme, xenofobie, extremisme, obscurantisme en
soortgelijke weinig fraaie dingen.
Guéant heeft de reputatie graag te provoceren. Het
is ook een feit dat de rechtse presidentiële meerderheid waartoe hij
behoort probeert om stemmen af te snoepen van extreem rechts.
is ook een feit dat de rechtse presidentiële meerderheid waartoe hij
behoort probeert om stemmen af te snoepen van extreem rechts.
Polemieken hebben het voordeel dat door het
uitvergroten van de uitspraken en het aanscherpen van de tegenstellingen diepere
onderliggende maatschappelijke en politieke bewegingen in de kijker komen. Deze keer is het culturele relativisme aan de
beurt.
uitvergroten van de uitspraken en het aanscherpen van de tegenstellingen diepere
onderliggende maatschappelijke en politieke bewegingen in de kijker komen. Deze keer is het culturele relativisme aan de
beurt.
Zijn alle culturen gelijkwaardig? En, bij
uitbreiding, zijn alle godsdiensten en religies uiteindelijk aan mekaar gelijk
(religieus relativisme)? Wat is het politiek correcte antwoord? Wat is de persoonlijke
intieme overtuiging? Wat leert ons de ratio? Wat kunnen we afleiden uit de recente ervaring met de “multiculturele”
experimenten in heel wat Europese
landen? Is er in dit debat plaats voor nuance en voor pluraliteit? En … voor
eerlijkheid?
uitbreiding, zijn alle godsdiensten en religies uiteindelijk aan mekaar gelijk
(religieus relativisme)? Wat is het politiek correcte antwoord? Wat is de persoonlijke
intieme overtuiging? Wat leert ons de ratio? Wat kunnen we afleiden uit de recente ervaring met de “multiculturele”
experimenten in heel wat Europese
landen? Is er in dit debat plaats voor nuance en voor pluraliteit? En … voor
eerlijkheid?
Het zijn fundamentele vragen. Ze raken aan de grondslagen van ons zelfverstaan en van ons samenleven. Je kan er maar mee aan de
slag als je durft jezelf in vraag te stellen. Over en weer. En liefst niet, zoals nalv de uitspraken van Guéant, via tweets.
slag als je durft jezelf in vraag te stellen. Over en weer. En liefst niet, zoals nalv de uitspraken van Guéant, via tweets.
