In de voorbije paasnacht stonden we op een plateau dat uitzag op de slapende stad Reims, samen met een gemeenschap van Clarissen om de paaswake te vieren. De aprilse grillen namen de vorm aan van hevige wind en regen. Drie zusters probeerden tegen beter weten in het vuur aan te wakkeren. De karige vlammetjes kregen het kwaad en het duister leek het te halen. De wijding van het paasvuur dreigde met een sisser af te lopen. Plots, God weet hoe, brak het vuur toch door. Heerlijk hoge vlammen stegen op. Het vuur van Pasen had overwonnen. De herdenking van de verrijzenis van Jezus kon beginnen.
De viering duurde 3 uur. Lang, maar toch zo voorbij. De vreugde van de monialen, hun gezangen en dansen werkten aanstekelijk. Zelf was ik diep geraakt door het avontuur met het vuur. Het begon hopeloos. Het eindigde in overdaad. Net zoals de kern van het paasmysterie.
Zo ook het leven van onze Kerk. Reeds 2000 jaar lang. Mysterieus. Onbegrijpelijk. Met ups en soms heel diepe downs. Echte of opgeklopte. Gods wegen zijn niet de onze. Gelukkig maar.
Durf geloven. Wees niet bang. Jezus is verrezen. Hij gaat ons voor. Hij toont ons de weg die we, samen met Hem, kunnen gaan.
Zalige Paastijd!
