Het dagelijkse rooster van
Susan maakt me duizelig, of jaloers … wat een energie! Moeder van drie kinderen
– tussen de acht en dertien jaar oud – is zij taxichauffeur, studiebegeleidster, kok, verpleegster, hoofd huishouding en
afwasser. De man van Susan pendelt van en naar zijn werk, gaat vroeg weg en komt
laat thuis, waarbij hij gedragen wordt door het getij van het snelwegverkeer.
Susan is ook vrijwilligster – op de plaatselijke school en bij haar kerk, en
zij is nauw betrokken bij een lokale tuinclub.
Susan maakt me duizelig, of jaloers … wat een energie! Moeder van drie kinderen
– tussen de acht en dertien jaar oud – is zij taxichauffeur, studiebegeleidster, kok, verpleegster, hoofd huishouding en
afwasser. De man van Susan pendelt van en naar zijn werk, gaat vroeg weg en komt
laat thuis, waarbij hij gedragen wordt door het getij van het snelwegverkeer.
Susan is ook vrijwilligster – op de plaatselijke school en bij haar kerk, en
zij is nauw betrokken bij een lokale tuinclub.
Ik vraag haar naar haar
heilige plek, haar gewijde ruimte. Ze geeft me een droefgeestige blik en zegt:
“Dat zou ik wel willen.” En dan voegt ze eraan toe: “Ooit zal ik tijd hebben. Dat is het goede nieuws. Ik moet nu gewoon
door deze jaren heen zien te komen.” Ik geloof haar en ik weet wat het betekent
om te wachten op betere tijden om plannen voor een heilige plek te kunnen maken.
Ik vraag haar wat ze doet als ze een kort moment heeft van “Susan time”. Haar
antwoord komt onmiddellijk: “Een cappuccino in het ontbijthoekje naast onze
keuken met uitzicht op de plaats waar het vogelvoer hangt. Ik begin met het
maken van lijstjes, maar op sommige dagen staar ik gewoon voor me uit of maak
ik doodles. Ik hou ervan om de vogels die ik zie te doodlen of te schetsen. Het
stelt eigenlijk niets voor.”
heilige plek, haar gewijde ruimte. Ze geeft me een droefgeestige blik en zegt:
“Dat zou ik wel willen.” En dan voegt ze eraan toe: “Ooit zal ik tijd hebben. Dat is het goede nieuws. Ik moet nu gewoon
door deze jaren heen zien te komen.” Ik geloof haar en ik weet wat het betekent
om te wachten op betere tijden om plannen voor een heilige plek te kunnen maken.
Ik vraag haar wat ze doet als ze een kort moment heeft van “Susan time”. Haar
antwoord komt onmiddellijk: “Een cappuccino in het ontbijthoekje naast onze
keuken met uitzicht op de plaats waar het vogelvoer hangt. Ik begin met het
maken van lijstjes, maar op sommige dagen staar ik gewoon voor me uit of maak
ik doodles. Ik hou ervan om de vogels die ik zie te doodlen of te schetsen. Het
stelt eigenlijk niets voor.”
Wij geven ons zelf niet
de toestemming om onze heilige plek op te eisen of om deze te omarmen of te
benoemen, ongeacht hoe klein of lichtzinnig ze kunnen lijken. Je heilige plek is
waar je heengaat om je leven te koesteren. Het is waar je oefent in aanwezig te
zijn. En het kan goed zijn dat deze plek vlakbij is waar je nu bent.
Terry Hershey
