Ignatius
geeft de raad om na de gebedstijd een korte terugblik te werpen om na te gaan
“hoe het mij in de gebedstijd vergaan is”.
geeft de raad om na de gebedstijd een korte terugblik te werpen om na te gaan
“hoe het mij in de gebedstijd vergaan is”.
Spontaan denk je dan
waarschijnlijk aan de gedachten, die in
je opgekomen zijn. Die zijn inderdaad belangrijk, maar niet het belangrijkste.
Daarbovenuit gaat: de ervaring van een harmonie tussen God en mij. Ignatius
noemt dat “vertroosting”. Het is een innerlijke beweging, waarbij de mens zich
bij God geborgen ervaart en de liefde van en tot God in zich voelt ontvlammen.
Je kunt deze ervaring niet zelf oproepen. Het moet je gegeven worden; anders is
het niet echt. Het is wel belangrijk, er voor open te staan. Welnu, de
gedachten, die met zo’n ervaring gepaard gaan, die zijn belangrijk, daar moet
je iets mee doen.
waarschijnlijk aan de gedachten, die in
je opgekomen zijn. Die zijn inderdaad belangrijk, maar niet het belangrijkste.
Daarbovenuit gaat: de ervaring van een harmonie tussen God en mij. Ignatius
noemt dat “vertroosting”. Het is een innerlijke beweging, waarbij de mens zich
bij God geborgen ervaart en de liefde van en tot God in zich voelt ontvlammen.
Je kunt deze ervaring niet zelf oproepen. Het moet je gegeven worden; anders is
het niet echt. Het is wel belangrijk, er voor open te staan. Welnu, de
gedachten, die met zo’n ervaring gepaard gaan, die zijn belangrijk, daar moet
je iets mee doen.
Vertroosting
is eigenlijk elke vermeerdering van hoop, geloof en liefde en elke innerlijke
blijdschap, die een oproep en een aantrekking inhoudt tot het goddelijke.
is eigenlijk elke vermeerdering van hoop, geloof en liefde en elke innerlijke
blijdschap, die een oproep en een aantrekking inhoudt tot het goddelijke.
Piet van Breemen sj en Hans van Leeuwen sj
