Vera ontdekte enkele jaren geleden de
ignatiaanse spiritualiteit en de ermee gepaard gaande geestelijke begeleiding.
In onderstaande reeks reflecteert ze over wat dit voor haar betekent.
ignatiaanse spiritualiteit en de ermee gepaard gaande geestelijke begeleiding.
In onderstaande reeks reflecteert ze over wat dit voor haar betekent.
Voor wie mij kent zal in de
uiterlijke vormgeving van mijn leven weinig hebben zien
veranderen. De drukte van mijn groot gezin en de veelheid aan werk in mijn
professioneel leven duren voort. De manier waarop ik het alledaagse leven
beleef, is wel grondig veranderd. Er voltrekt zich een innerlijk proces waarin
zich laag na laag ontvouwt. Met kleine stapjes ontwikkelt mijn wezen in
stevigheid om in de wereld te staan. Ik heb er geen verdienste aan, ze is
de vrucht van een bijzondere gave: ik kreeg de kracht om ja te zeggen op de
verbinding die God reeds met mij had gemaakt.
uiterlijke vormgeving van mijn leven weinig hebben zien
veranderen. De drukte van mijn groot gezin en de veelheid aan werk in mijn
professioneel leven duren voort. De manier waarop ik het alledaagse leven
beleef, is wel grondig veranderd. Er voltrekt zich een innerlijk proces waarin
zich laag na laag ontvouwt. Met kleine stapjes ontwikkelt mijn wezen in
stevigheid om in de wereld te staan. Ik heb er geen verdienste aan, ze is
de vrucht van een bijzondere gave: ik kreeg de kracht om ja te zeggen op de
verbinding die God reeds met mij had gemaakt.
Het dagelijks gebed – in
mijn kindertijd een moment van rust en overgave – herontdekte ik als
voedingsbron. Het is een stille tijd waarin ik afwisselend vertel wat me
bezighoudt (vragend, wanhopig, vreugdevol,…), waarin ik zwijg, stil en
ontvangend ben of waarin ik luister naar de Schrift en in mijn verbeelding
met Jezus mee op stap ga naar mensen in steden en dorpen. In verschillende
toonaarden klinkt in mijn gebed de hoop om dichter bij Hem en naar Hem toe te
leven.
Na het gebed kijk ik terug en noteer ik welke innerlijke
gewaarwordingen ik mocht ervaren. ’s Avonds leg ik de dag in Zijn handen. En
omdat mijn professioneel leven mij zo fel opslorpt en ik soms letterlijk naar
adem snak, bouw ik ook tijdens de middag een kwartiertje tijd in om de voorbije
werkuren in Zijn handen te leggen. Het is een terugblik met aandacht voor wat
levengevend was en wat beter had gekund. Voor mij maakt die korte pauze een
wereld van verschil aan dynamiek en levensvreugde om de rest van de dag zo goed
als mogelijk door te komen.
Lees hier deel 1 van het getuigenis van Vera
mijn kindertijd een moment van rust en overgave – herontdekte ik als
voedingsbron. Het is een stille tijd waarin ik afwisselend vertel wat me
bezighoudt (vragend, wanhopig, vreugdevol,…), waarin ik zwijg, stil en
ontvangend ben of waarin ik luister naar de Schrift en in mijn verbeelding
met Jezus mee op stap ga naar mensen in steden en dorpen. In verschillende
toonaarden klinkt in mijn gebed de hoop om dichter bij Hem en naar Hem toe te
leven.
Na het gebed kijk ik terug en noteer ik welke innerlijke
gewaarwordingen ik mocht ervaren. ’s Avonds leg ik de dag in Zijn handen. En
omdat mijn professioneel leven mij zo fel opslorpt en ik soms letterlijk naar
adem snak, bouw ik ook tijdens de middag een kwartiertje tijd in om de voorbije
werkuren in Zijn handen te leggen. Het is een terugblik met aandacht voor wat
levengevend was en wat beter had gekund. Voor mij maakt die korte pauze een
wereld van verschil aan dynamiek en levensvreugde om de rest van de dag zo goed
als mogelijk door te komen.
Lees hier deel 1 van het getuigenis van Vera
