Onlangs vond ik mijn aantekeningen terug over een studie van Richard Lennan over de ecclesiologie
van Karl Rahner sj. Graag deel ik met u enkele highlights die mij hielpen/helpen
om onze Kerk vandaag en van morgen beter te snappen.
Door het feit dat geloven vandaag moeilijk is, neigen de gelovigen
ertoe om zich toe te leggen op de fundamentele geloofsinhouden van het
christendom. De perifere aspecten zullen minder en minder belangrijk worden. Tegelijkertijd
verbeteren de perspectieven voor het oecumenisme. De grote uitdaging is thans gemeenschappelijk voor al de christelijke Kerken en gaat
over het antwoord dat we moeten geven aan de vragen van onze tijdsgenoten.
Dit
betekent geenszins dat Rahner de taaiheid wil ontkennen van de historische
geschillen tussen de Kerken. Maar hij wil zich niet al te zeer concentreren
op problematieken van de 16de eeuw die weinig vandoen hebben met de
problemen waarmee wij thans geconfronteerd worden.
ertoe om zich toe te leggen op de fundamentele geloofsinhouden van het
christendom. De perifere aspecten zullen minder en minder belangrijk worden. Tegelijkertijd
verbeteren de perspectieven voor het oecumenisme. De grote uitdaging is thans gemeenschappelijk voor al de christelijke Kerken en gaat
over het antwoord dat we moeten geven aan de vragen van onze tijdsgenoten.
Dit
betekent geenszins dat Rahner de taaiheid wil ontkennen van de historische
geschillen tussen de Kerken. Maar hij wil zich niet al te zeer concentreren
op problematieken van de 16de eeuw die weinig vandoen hebben met de
problemen waarmee wij thans geconfronteerd worden.
Om die reden meent Rahner dat de verdeeldheid van de christelijke
Kerken niet meer te rechtvaardigen is. Hij meent dan ook dat de Kerken zozeer
naar mekaar aan het toegroeien waren, dat eenheid een reële mogelijkheid
geworden is. Als voorwaarde hiertoe stelt hij dat geen enkele Kerk het dogma
van de andere zou verwerpen en dat geen enkel dogma – gedefinieerd na de
apostolische geloofsbelijdenis en de concilies van Nicea en Constantinopel – door de ene Kerk aan de andere zou worden opgelegd.
Vermits het dogma geen
onoverkomelijke problemen oplevert, is er enkel nog inertie van de mensen die
moet overwonnen worden.
Kerken niet meer te rechtvaardigen is. Hij meent dan ook dat de Kerken zozeer
naar mekaar aan het toegroeien waren, dat eenheid een reële mogelijkheid
geworden is. Als voorwaarde hiertoe stelt hij dat geen enkele Kerk het dogma
van de andere zou verwerpen en dat geen enkel dogma – gedefinieerd na de
apostolische geloofsbelijdenis en de concilies van Nicea en Constantinopel – door de ene Kerk aan de andere zou worden opgelegd.
Vermits het dogma geen
onoverkomelijke problemen oplevert, is er enkel nog inertie van de mensen die
moet overwonnen worden.
