dankbaarheid. Hier kan je ze lezen in 11 stukjes – 8/11
verbondenheid met andere mensen. Dit raakt aan de kern van ons menszijn. Spontaan
houden mensen van zelfstandigheid. We willen onze eigen boontjes kunnen doppen,
liever dan afhankelijk te zijn van anderen. Als we echter eerlijk zijn met
onszelf, dan stellen we vast dat we niet voldoende hebben aan onszelf. We hebben,
willens nillens, medemensen nodig om gelukkig te zijn.
ontwikkeld bij eenvoudige en bescheiden mensen. Die hebben er vaak minder
problemen mee om toe te geven dat er van alles is dat ze niet hebben of kunnen.
Meer nog, dat ze kwetsbaar en gekwetst zijn, ver van volmaakt. Dit kan de weg
effenen naar een grotere openheid naar andere mensen. Het versterkt de
onderlinge verbondenheid. Ontvangen van
een ander wordt makkelijker. Net als geven trouwens. De uitgestoken hand is dan
geen uiting van persoonlijk falen. Samen wordt dan synoniem van verbondenheid,
van gedeelde vreugde en steeds opnieuw reden tot dankbaarheid.
