Vera ontdekte enkele jaren geleden deignatiaanse spiritualiteit en de ermee gepaard gaande geestelijke begeleiding.
In onderstaande reeks reflecteert ze over wat dit voor haar betekent.
met mijn geestelijk begeleider. Ter voorbereiding herlees ik mijn
dagboeknotities van de voorbije weken. Terugblikkend op een lange periode
zie ik een evolutie van chaos aan innerlijke beroeringen naar meer ordening. Ik
ken mezelf als iemand die veel nadacht en reflecteerde met vooral de focus op
mezelf. Gaandeweg is die focus zich gaan verleggen naar de Ander die mij naar
zich toe trekt.
begeleider vertel ik over mijn dagelijks leven en ik laat hem binnen
kijken in mijn innerlijke wereld met een veelheid aan bewegingen rond
verschillende levensthema’s. Met veel aarzeling heb ik gaandeweg de
sprong leren maken om me in mijn kwetsbaarheid te tonen. En nog steeds is het
niet evident om over mijn gebedservaring te spreken.
De gepaste woorden vinden
en bovendien de meest intieme en fragiele ervaring delen met iemand blijft
moeilijk. Toch komt in mezelf met mondjesmaat het diepe weten aan de
oppervlakte dat zegt: “ Riskeer je , je kan niet dieper vallen dan in Zijn
hand.”