Onlangs was er een stukje van mijn lichaam dat signalen uitzond van “vermoeidheid”. De huisdokter stelde me gerust. “Ik heb dat een tijdje geleden ook gehad. Het middel dat ik toen met succes heb aangewend was …”.
Mijn spontane reflex was: “Ah, die heeft dat zelf ook mee gemaakt. Wat die toen gebruikt heeft, zal ook voor mij wel goed zijn.”
Persoonlijke ervaring is belangrijk. Hoe een patient met pijn behandelen, als jezelf nooit pijn hebt gehad? Hoe luisteren naar iemand die verdriet heeft als jezelf nauwelijks weet wat dat betekent? Hoe iemand begeleiden in zijn of haar gebedservaring, als je zelf niet bidt? Enz.
Tegelijkertijd schuilt hier een flinke adder onder het gras. Althans als je de ander wil leiden langsheen hetzelfde pad dat jezelf bewandeld hebt. Immers, mijn ervaring is de jouwe niet. Jij en ik zijn twee. Wat voor mij zinvol bleek, is dat niet noodzakelijk ook voor jou. Gewoon omdat jij verschillend bent van mij. Elke mens is uniek, gelijkaardigheid ten spijt. Dat is net wat ons tot mensen maakt.
Deze uniciteit vraagt, telkens weer, bijzondere aandacht en aanpak.
