Gisteren hadden we de laaste bijeenkomst van een leesgroep rond de autobiografie van Theresia van Lisieux. Iemand vatte haar slotindruk van de hele lectuur ongeveer als volgt samen: “Zo hoog gegrepen en toch zo toegankelijk.”
Inderdaad, de ervaring van Theresia verwijst naar de kern van de christelijke openbaring. God die mens wordt en, bijgevolg, de mens die uitgenodigd wordt om God te worden.
Het lijkt bovenmenselijk. Dat is het ook. Letterlijk. Tegelijkertijd kan je ervaren, als je het waagt om het avontuur van de navolging van Jezus aan te gaan, dat je de genade krijgt om onmogelijke dingen te doen. Plus est en nous.
