Onze goede oude Ignatius heeft me de voorbije tijd echt geholpen bij het omgaan met de pijn en het verdriet om het overlijden van mijn vader. Twee tips in het bijzonder.
1. Ignatius was uitzonderlijk begaan met de zieken in zijn gemeenschap. De beste zorgen waren nauwelijks voldoende. Maar eens een medebroeder overleden was, wilde hij niet dat er veel gerouwd werd. Hoe kan je immers verdrietig zijn omdat iemand voortaan bij God is, maw, in veel beter gezelschap en in veel betere omstandigheden vertoeft dan hij ook gekend heeft op aarde …
Een beetje kort door de bocht? Mogelijk. Zelf heb ik deze “tip” van Ignatius vooral ontvangen als een uitnodiging om mijn geloof in de verrijzenis iets meer au sérieux te nemen.
2. Bovenal nodigt Ignatius uit om dankbaar te zijn. De beste wijze om niet te verdrinken in je verdriet is het goede en het mooie dat je ontvangen hebt van de overledene of dat je met en voor hem/haar hebt kunnen doen te gedenken en er voor te danken.
