Een ontroerde dame vertelde in een groepje over de laatste uren van haar stervende vader. Hij was hoogbejaard, maar bewust en lucide. Om beurt waakten de kinderen bij hem. Na verloop van enkele dagen werd er gesproken over sedatie. Vermits er geen eensgezindheid was, werd er gekozen voor een tussenoplossing.
Toen de vrouw aan de beurt was om te waken was de vader heel rustig. Zo rustig dat ze de verpleging vroeg om de kalmerende middelen voorlopig niet meer te geven. Naar het einde van haar waakbeurt werd vader terug wakker en toonde tekenen van angst. Intussen waren een andere zus en een kleindochter aangekomen.
In plaats van nieuwe medicatie te geven, stelde de dame voor om samen te bidden. Weesgegroetjes. Beide dochters en de kleindochters baden, met halfluide stem, enkele tientallen weesgegroetjes. Na enkele minuten werd de vader terug rustig. 10 minuten later gaf hij de geest. Met open ogen, bewust en aanwezig. Tussen de weesgegroetjes door.
Van sedatie gesproken.
