Ik had het 10 jaar geleden tijdens een publieke audiëntie in Rome reeds opgemerkt: de Paus draagt rode schoenen.
Johannes XXIII was de Paus die voorzichtig begon met een versobering van het protocol, de liturgie, de klederdracht, enz. De uitvoering van het Tweede Vaticaanse Concilie heeft die trend verder doorgezet. Verstarring is plaats gaan maken voor betrokkenheid, grotere verstaanbaarheid en meer creativiteit, in het bijzonder in de liturgie. Schaduwkant was dat de zin voor het mysterie, voor de symboliek en de verbondenheid met de traditie soms erg afgezwakt leken. Het resultaat kon erg mager zijn.
De slinger gaat nu in de andere richting. Benedictus XVI houdt van de grote traditie en deinst er niet voor terug om dit ook zichtbaar te maken. Bijzonder intrigerend vind ik zijn klederdracht. Zowel in de liturgieën als daarbuiten. Hij draagt allerhande gewaden en “accessoires” die ik voordien nooit zag. Ik vermoed dat vele daarvan een symbolische betekenis hebben, maar ik ken ze niet.
Misschien gaat hier wel een uitnodiging achter schuil …
