Zalving van de handen bij priesterwijding
Vandaag 2 februari, feest van Maria Lichtmis, viert de Kerk het feest van het religieuze leven.
Graag verwijs ik u naar deze heel mooie reportage die onlangs verscheen in de krant “La Croix”, een Frans katholiek kwaliteitsdagblad. Het gaat over hoe ouders vandaag omgaan met de intrede van hun zoon of dochter in het religieuze leven. Hieronder alvast een voorsmaakje.
“We zijn hem niet kwijt, we hebben hem nu voor altijd”
Als een kind intreedt in een abdij dan is er een element van rouw. Maar talrijke ouders getuigen ook van de vreugde die voortkomt uit een nieuwe, meer intieme relatie die zich ontwikkelt. “We leren om anders van elkaar te houden«, zegt Geneviève. Voortaan spreekt zij met haar 22 jaar oude dochter doorheen de tralies van de Karmel van Ars. “Zij is geïnteresseerd in iedereen, meer beschikbaar. Het verwondert ons vast te stellen hoeveel ze wel weet over wat er omgaat in de wereld. We zien elkaar niet vaak. Maar we vertrouwen mekaar diepere dingen toe.”
Catherine Gérardin, moeder van broeder Oliveto, een olivetaan van de abdij van Maylis (Landes) vat het aldus samen: “We zijn hem niet kwijt, we hebben hem nu voor altijd.” Vaak, wanneer ze ’s nachts even wakker wordt, denkt Catherine aan haar zoon die vroeg opstaat om te bidden. En dan spreekt ze zelf ook tot God.
Door alles achter te laten in hun zoektocht naar God, nemen de religieuzen hun ouders mee op een weg van geestelijke groei. Zo vertelt Catherine, de moeder van zuster Julie: “Ik had de deur gesloten voor God. De keuze van Julie was voor mij een omwenteling. Ik heb me alle mogelijke vragen gesteld. Ik ben opnieuw beginnen geloven. Noch min, noch meer.”
