Een studente exacte wetenschappen toonde me haar polsrozenkrans. Ze had onlangs toevallig het rozenkransgebed ontdekt. Soms vond ze het wat saai en monotoon. Maar het was vooral rustgevend en verdiepend. En, je kan het bidden wanneer je maar wil, legde ze uit.
Een ander meisje vertelde dat ze probeerde ’s morgens wat vroeger op te staan om even te kunnen bidden. Eigenlijk vond ze dit niet leuk, vermits ze eerder een nachtraaf was. Maar, zo stelde ze vast, het helpt wel.
“Ascese” heet dit.
Het is goed te zien hoe fris en onbevangen jonge christenen omgaan met de grote traditie van de Katholieke Kerk. Ze hebben een nieuwsgierigheid en een openheid die de oudere generaties soms kippenvel doen krijgen. Waar hun ouders en vooral grootouders vaak onaangename herinneringen hebben aan een vastgeroeste en opgelegde traditie, lijkt het dat de aankomende generatie die eerder benadert als een opnieuw te ontdekken schatkamer.
Boeiend.
