zachtjes zijn opwachting maakt, als je jezelf gaat beschouwen als een winnaar
van de nobelprijs van de heiligheid, dan is het maar goed dat er zoiets is als
het geheugen.
“Maar … herinner je waar ik je vandaan heb gehaald, de allerlaatste van de
kudde. Je liep helemaal achteraan, in de kudde.
grote genade. Wanneer een christen geen geheugen heeft – wat ik nu ga zeggen klikt hardt, maar het
is wel waar – dan is hij geen christen,
maar wel een aanbidder van afgoden. Dan staat hij immers voor een god die geen
weg bewandelt, die niet weet hoe op stap te gaan. En onze God gaat net met ons
op weg. Hij bevindt zich midden onder ons, Hij stapt met ons op. Hij redt ons.
Hij maakt geschiedenis met ons.
achterhoofd, en het leven wordt meer vruchtbaar, dankzij de genade van het
geheugen.