In het slotdocument van de Synode over het gezin wordt in de paragrafen over de hertrouwde echtgescheidenen tot 4 maal toe het woord onderscheiden gebruikt. Er wordt gevraagd dat zij begeleid worden in een onderscheidingstraject om hen vollediger te kunnen laten deelnemen aan het leven van de Kerk.
Velen – zowel synodevaders als commentatoren – interpreteren deze bepalingen in die zin dat de uitkomst van deze onderscheiding kan zijn dat sommige hertrouwde echtgescheidenen opnieuw tot de sacramenten kunnen worden toegelaten.
Het sleutelwoord is dus onderscheiding. Geen toeval dat in een synode, voorgezeten door een paus-jezuïet, dit woord wordt gebruikt. De onderscheiding van de geesten staat centraal in de ignatiaanse spiritualiteit: het leren luisteren naar je biddende hart en onderscheiden hoe God daar tot je spreekt, in het bijzonder doorheen de vreugde.
Dit gaat beslist niet over emocultuur. Wel over een veeleisende én subtiele gebedscultuur waartoe Ignatius van Loyola een beslissende bijdrage heeft geleverd. Wil je snappen hoe paus Franciscus in het leven staat en de Katholieke Kerk bestuurt, dan denk ik dat je niet zonder deze leessleutel kan.
Wil je weten wat die onderscheiding nu precies inhoudt, hoe je dat kan doen of leren, wat je daar precies mee kan doen, dan heb ik een tip voor jou. Ik heb in het voorjaar een boekje uitgegeven: “Leven met Ignatius. Leven op het kompas van de vreugde“. Geen grote theoretische beschouwingen. Wel concrete handvatten om zélf te leren onderscheiden. Ook al heb je geen enkele voorkennis van de ignatiaanse spiritualiteit.
Leven met Ignatius
Meinema/Averbode
