Onlangs moest ik voor een voordracht in een groot regionaal ziekenhuis zijn. Langsheen indrukwekkende
moderne architectuur belandde ik in een prachtig ingerichte multimediale
conferentieruimte. In het publiek zaten enkele bejaarde zusters, met kapje en
traditionele zwarte kledij. Zij behoorden tot de religieuze gemeenschap die aan
de oorsprong lag van dit ziekenhuis. Het waren twee werelden en tijdperken die
samenkwamen. Ooit vielen ze bijna samen. Vandaag leken ze bijna volledig vreemd
aan mekaar. Toch wonen deze zusters nog steeds in dit ziekenhuis. En ik durf te
hopen dat ook in deze moderne gezondheidstempel duurzaam plaats kan worden
ingeruimd voor de gratuïteit van de caritas die aan zijn oorsprong ligt.
moderne architectuur belandde ik in een prachtig ingerichte multimediale
conferentieruimte. In het publiek zaten enkele bejaarde zusters, met kapje en
traditionele zwarte kledij. Zij behoorden tot de religieuze gemeenschap die aan
de oorsprong lag van dit ziekenhuis. Het waren twee werelden en tijdperken die
samenkwamen. Ooit vielen ze bijna samen. Vandaag leken ze bijna volledig vreemd
aan mekaar. Toch wonen deze zusters nog steeds in dit ziekenhuis. En ik durf te
hopen dat ook in deze moderne gezondheidstempel duurzaam plaats kan worden
ingeruimd voor de gratuïteit van de caritas die aan zijn oorsprong ligt.
In mijn
voordracht gaf ik een reflectie over hoe (pre)evangeliseren in onze digitale,
postmoderne cultuur. Een bewust gekozen religieuze levenshouding lijkt te
passen als een tang op een varken in deze hoogtechnologische en hypergeïndividualiseerde
samenleving. Ik had het over de uitdaging om mensen te brengen bij hun
innerlijkheid: bij het niveau van het diepere zelf waar we meer kunnen ervaren
en ontdekken dan enkel maar de onmiddellijke impact van externe prikkels. Het
is de plaats van de religieuze ervaring.
voordracht gaf ik een reflectie over hoe (pre)evangeliseren in onze digitale,
postmoderne cultuur. Een bewust gekozen religieuze levenshouding lijkt te
passen als een tang op een varken in deze hoogtechnologische en hypergeïndividualiseerde
samenleving. Ik had het over de uitdaging om mensen te brengen bij hun
innerlijkheid: bij het niveau van het diepere zelf waar we meer kunnen ervaren
en ontdekken dan enkel maar de onmiddellijke impact van externe prikkels. Het
is de plaats van de religieuze ervaring.
We verlangen
er met z’n allen zo sterk naar. Toch dreigen we steeds weer opnieuw verloren te
lopen in onmiddellijkheid.
er met z’n allen zo sterk naar. Toch dreigen we steeds weer opnieuw verloren te
lopen in onmiddellijkheid.
Hoe dit
verlangen naar méér in contact brengen met het Evangelie en de rijke ervaring
die de talrijke spirituele tradities aanreiken? Hoe midden in deze postchristelijke
cultuur nieuwe sporen vinden van Gods werkzame aanwezigheid?
verlangen naar méér in contact brengen met het Evangelie en de rijke ervaring
die de talrijke spirituele tradities aanreiken? Hoe midden in deze postchristelijke
cultuur nieuwe sporen vinden van Gods werkzame aanwezigheid?
Zou het dan
inderdaad waar zijn dat we nog maar aan
het prille begin staan van de ontdekking wat het Evangelie van Jezus voor de mensheid allemaal
in petto heeft …
inderdaad waar zijn dat we nog maar aan
het prille begin staan van de ontdekking wat het Evangelie van Jezus voor de mensheid allemaal
in petto heeft …
