Onlangs verscheen in het magazine ‘Zeven keer jezelf
overstijgen’ het verslag van een interview dat ik gaf aan Erik Galle. Thema was
“raad geven aan twijfelenden”, een van de geestelijke werken van
barmhartigheid. Hier volgen enkele uittreksels (2/6)
is belangrijk een onderscheid te maken tussen mensen die twijfel in hun leven toelaten
en anderen die erin gevangen geraken. De tweede categorie noem ik ‘eeuwige twijfelaars’
waarbij ik mensen voor ogen heb die problemen hebben om voorbij de twijfel te
komen. Terwijl twijfel een normale fase is in een keuzeproces, wordt het
problematisch als je de knoop maar niet kan doorhakken. Eeuwige twijfelaars
zijn van alle tijden. Het zijn mensen die bij een tweesprong verstenen en niet
kunnen kiezen of ze nu naar links of rechts moeten. Ze blijven ter plaatse
trappelen.
Godot’ van Samuel Beckett. Eigenlijk gebeurt er niets dan wachten in dat stuk. Een
wachten zonder zelf initiatief te nemen. Een twijfelaar is in hetzelfde bedje
ziek: hij wacht tot het antwoord als een cadeautje uit de hemel op zijn hoofd
zal vallen. Ik geloof zeker en vast in de genade, maar een knoop doorhakken moet een mens zelf doen.
dertig jaar geleden hoorde ik voor het eerst een poëtische zin die ik nooit
vergeet omdat die het proces van twijfelaars zo goed weet te vatten: “Ik wist
door mijn keuze, verloren ieder ander verlokkend bestaan. Ik heb dan maar niet
gekozen, en het leven is voorbij gegaan”. Sommige mensen lijken hun leven te
vullen met een verwijlen in de twijfel zonder stappen te zetten die daaraan
voorbij gaan.
Nikolaas Sintobin sj
