Na Ignatius van Loyola is Theresia van Lisieux mijn favoriete heilige. Onderstaand citaat uit haar autobiografie vind ik bijzonder.
“Als een bloem spreken kon, zou ze, denk ik, eenvoudigweg zeggen wat de
goede God allemaal voor haar gedaan heeft en ze zou niet proberen Gods weldaden
te verzwijgen.
goede God allemaal voor haar gedaan heeft en ze zou niet proberen Gods weldaden
te verzwijgen.
Ze zou niet, onder het mom van valse bescheidenheid, zeggen dat
ze geen gratie bezit en geen fijne geur heeft. Of dat haar glans door de zon is
weggenomen en haar stengel door de storm geknakt is, terwijl de bloem voor
zichzelf wel weet dat juist het tegendeel waar is.
ze geen gratie bezit en geen fijne geur heeft. Of dat haar glans door de zon is
weggenomen en haar stengel door de storm geknakt is, terwijl de bloem voor
zichzelf wel weet dat juist het tegendeel waar is.
De bloem die haar levensverhaal gaat vertellen, is blij dat ze openlijk zeggen
kan welke attenties Jezus haar om niet geschonken heeft. Zij erkent dat niets
in haar de aandacht van zijn goddelijke blik aan kon trekken en dat al het
goede in haar alleen het werk van zijn barmhartigheid is.”
kan welke attenties Jezus haar om niet geschonken heeft. Zij erkent dat niets
in haar de aandacht van zijn goddelijke blik aan kon trekken en dat al het
goede in haar alleen het werk van zijn barmhartigheid is.”
