Lange jaren verzorgde Marc haar thuis, tot zij moest worden opgenomen. 7 jaren lang ging hij haar trouw bezoeken. Snel was er geen echt contact meer. Maar Krista bleef zijn beminde vrouw.
Op het doodsprentje staat onderstaande tekst, geschreven door Marc. Nooit las ik in zo weinig woorden zo’n intensiteit aan pijn, liefde, hoop en geloof.
Mijn dolend, onnoembaar gemis,
kende je mij niet meer ?
Sinds lang
meende ik het te lezen
in je verbaasde ogen.
Wist je niet meer
dat jij en ik
eén leven waren
waarin er niets kan zijn
dat niet aan jou doet denken ?
Droomde je nooit
dat ooit
iets op ons wacht,
iets zonder pijn,
iets zonder einde ?
