De voorbije dagen gaf ik een uiteenzetting over het leven en de spiritualiteit van Ignatius van Loyola aan studenten. Als leidraad gebruikte ik daarbij zijn autobiografisch geschrift, “Het verhaal van de pelgrim”.
Tijdens de terugblik bleek dat verschillenden van die jonge mensen echt sympathie hadden opgevat voor Ignatius. Drie elementen kwamen terug in hun commentaren.
Ten eerste, het feit dat er 20 jaar voorbij gegaan zijn tussen zijn bekering en de stichting van de SJ. Ignatius is steeds een (onderscheidende) zoeker geweest en gebleven.
Ten tweede, de nederigheid en menselijkheid van Ignatius. Hij verbergt zijn stommiteiten niet. Niet die van vóór zijn bekering, en nog veel minder die van ná zijn bekering. In alle eenvoud vertelt hij er over en toont hij hoe eruit geleerd heeft.
Ten derde, de optimistische mensvisie van Ignatius: zijn geloof en vertrouwen in de mogelijkheden van elke mens.
Eerst was ik wat verwonderd om die spontane sympathie. Maar nu ik erover nadenk vind ik het eigenlijk helemaal niet vreemd dat Ignatius jonge mensen vandaag aanspreekt. Hij heeft gewoon een heel modern profiel. Jongeren van vandaag kunnen zich niet alleen in hem herkennen. Ze kunnen zich bovendien ook aan hem optrekken.
Dat is precies waar heiligen voor “dienen”.
