We stonden koffie te drinken in de gang met een groep jonge leerkrachten. Het werd plots muisstil. Twee verpleegsters duwden een bed door de gang, bedekt met een wit laken. Eronder herkende je de vorm van een menselijk lichaam. Inderdaad, ik had net vernomen dat een van de paters van het huis gestorven was.
Mijn spontane reactie was dat ik het niet zo « netjes » vond dat men het lichaam zo maar door de gang transporteerde. Nu ja, het kon natuurlijk niet anders.
Onze vormingsdag ging over de verschillende ontwikkelingsfasen van de mens. Van baby tot rijpe volwassene. Alle fasen kwamen ter sprake. Alhoewel. Eentje was niet aan bod gekomen. Eentje waar we vandaag moeilijk mee overweg kunnen …
« Memento mori ». « Gedenk dat je sterfelijk bent».
