‘Teken mijn tranen op; slechts Gij kent hun getal! (Ps
56,9). De meer letterlijke vertaling van de Statenbijbel luidt: ‘Leg mijn
tranen in uw fles; zijn ze niet in uw register?’ Wat een prachtig gebed is
dit! Een andere vertaling is eveneens
ontroerend: ‘Mijn tranen worden in uw fles opgeborgen.’ Als wij wenen om
onze overleden vrienden, dan kijkt God vol medeleven toe. Hij eerbiedigt onze
tranen, Hij verzamelt ze, want in zijn ogen zijn ze kostbaar.
over Lazarus. Tranen zijn belangrijk voor God. Op het einde der tijden zal hij
‘alle tranen uit hun ogen wissen’ (Apk 21,4). Zo de dood ons inderdaad
tot tranen toe beroert, dan geloven we eveneens dat we niet wenen in een heelal
dat geen zorg voor ons draagt. Tot zijn nieuwe bekeerlingen zegt Paulus: ‘Wees
niet bedroefd, zoals de andere mensen die geen hoop hebben’ (1 Tes 4,13).
Er is een duurzame zegening voor tranen: ‘Gelukkig die nu wenen,
jullie zullen lachen’ (Lc 6,21). Tranen getuigen van onze liefde voor onze
overledenen. Maar onze liefde gaat niet verloren. Onze tranen zijn niet
nutteloos. Zij, van wie wij de indruk hebben dat zij ons verlaten hebben,
worden ons teruggeschonken. Jezus zegt: ‘Ja, ik moet weggaan en voor jullie
een plaats gereedmaken, maar ik kom terug, en dan neem ik jullie bij Me op,
zodat waar Ik ben, ook jullie zullen zijn’ (Joh 14,3). Hij belooft zijn
leerlingen dat ze elkaar zullen terugvinden, niet als individuen, maar als een
gemeenschap. Het hele lichaam van Christus zal uiteindelijk allen in één geheel
samenbrengen, en allen samen zullen wij ons verheugen.
