Deze zomer vierde ik enkele malen eucharistie bij vrienden thuis. Op het geïmproviseerde altaartje stond bovenstaand kruis, gemaakt van kogelhulzen uit de 1ste WO.
Toen ik dit doorkreeg was ik verontwaardigd. “Hoe kan je nu een kruis maken van moordtuigen”.
Tot ik besefte dat het misschien net daarom was dat de grootouders van die vrienden dat kruis gemaakt hebben. Immers, het kruis, vooraleer openbaringsplaats van Gods liefde te zijn geworden, was een moordtuig. Het is in de grootste pijn dat de grootste liefde is verschenen.
Het blijft moeilijk om hier mee om te gaan.
