“Waken bij een stervende heeft iets spannend én iets rustig. Net als bij de Advent.” Een medebroeder maakte die bedenking bij het ontbijt, gisteren. Het was voorzien dat ik de voorbije nacht bij mijn vader zou waken. Ik keek er naar uit. Maar in de loop van de namiddag is vader stilletjes overleden, omringd door vrouw en kinderen.
Er is nu een andere rust. Een van verlossing en “het is volbracht”.
Ook de spanning is anders. En ook weer niet. Pijn én dankbaarheid, hoop én verdriet, liefde én gemis, eeuwigheid én vergankelijkheid.
Is dit niet de spanning van het kruis?
