Gisterenavond heb ik een rondleiding gekregen in “De Krijtberg”. Het is een neogotische jezuïetenkerk, gelegen in het hartje van het oude Amsterdam.
Je weet niet wat je ziet. Het lijkt wel een Italiaanse suikertaart. Een overdaad aan beelden en kleuren, van boven tot beneden. Niet onmiddellijk iets waar ik me spontaan toe aangetrokken voel. Maar het heeft toch echt iets. Je voelt dat er een ontzaglijk rijke en subtiele religieuze ervaring achter schuilgaat. Ook al kan ik veel van de codewoorden niet lezen.
Begin de jaren 70 is dit gebouw ei zo na afgebroken wegens te lelijk. Vandaag is het helemaal gerestaureerd en herbergt het een van de meest dynamische en jonge katholieke gemeenschappen van Amsterdam. Meer dan 150 vrijwilligers.
Zullen we over 20 of 30 jaar ook zo terugkijken op sommige dingen die we vandaag aan het doen zijn?
