1,1-18.
Hieronder vind je mijn homilie voor deze kerstdag 2025
De kerstvieringen zijn de drukst bezochte
vieringen van het jaar. Heel wat
mensen die maar zelden naar de mis gaan, komen vandaag toch naar de eucharistie.
Ook in de families heeft het kerstfeest een heel eigen karakter. Het mag dan commercieel
zo uitgebuit worden, in de kerstdagen verlangen we samen te komen met onze dierbaren
en te genieten van elkaars aanwezigheid. Ook als het wat spannend is in de
familie. En als dat dan niet kan omdat de spanningen te groot zijn, dan voelt
die pijn deze dagen een stuk scherper. Waarom eigenlijk? Wat zegt dit over wat
we vandaag vieren?
Ik zou hierover met u willen nadenken
vertrekkend van een uitspraak van Ruth Burrows, een oude Britse slotzuster, een
karmelietes. In een interview zei deze moniale: Geloof in Jezus is een zeer,
zeer zeldzaam iets. Neen hoor, het was
geen klaagzang over de secularisatie of de ontkerstening van het Westen. Wel
een doorleefd inzicht, gebaseerd op de ervaring van meer dan 50 jaar bidden en intens
samenleven met medezusters. Deze vaststelling
van zuster Ruth betrof, met andere woorden, de christenen zelf. Ook onder ons, als we zuster Ruth mogen
geloven, is geloof in Jezus een uiterst zeldzaam iets. Hoezo?
Laten we even kijken naar het Evangelie
volgens Johannes waarvan we zonet de openingsverzen hoorden. Johannes zegt er: Het woord is vlees geworden en heeft onder ons
gewoond. Het is de, wat abstracte, wijze
van Johannes om het kerstverhaal te vertellen: God is mens geworden. Hij heeft ons bestaan gedeeld; helemaal,
lichaam incluis. Niet eenmalig. Wel doorlopend. Net daarna zegt Johannes
immers: Van zijn volheid hebben wij allen ontvangen: genade op genade. De Zoon
van God verlangt mens te worden in elk van ons.
Heeft u dat gehoord, beste broeders en
zusters? De heerlijkheid van onze Heer vraagt ons om Hem te herkennen in elke
mens. Jezus wil geboren worden in u, in mij, in elk van ons. Het kerstgebeuren
is een ongelofelijk statement van God. De geboorte van de tweede Adam leert ons
immers dat wij niet alleen geschapen zijn naar beeld en gelijkenis van God. Kerst
leert ons bovendien de reden van die gelijkenis en dus van die schoonheid: de
aanwezigheid van God zelf in onze diepste kern. In dat schattige babytje, in
dat lieflijk paartje, maar ook in die vervelende broer of zus van mij, in die
ergerlijke collega op het werk, in al die vluchtelingen die hierheen komen, in
die onuitstaanbare puber en, ja hoor, ook in onszelf. Niettegenstaande al onze
gebreken en onhebbelijkheden.
Anders gezegd, echt geloven in Jezus leert
ons te houden van élke mens, te beginnen met onszelf. Dat vinden wij moeilijk.
Als zuster Ruth zegt dat geloof in Jezus een zeer, zeer zeldzaam iets is, dan zou
het wel eens kunnen zijn dat zij daar naar verwijst: onze weerstand, ons
onvermogen en soms zelfs onze weigering om het bij wijlen zo geschonden gelaat
van Jezus te zien in onszelf en in onze naaste.
En tegelijkertijd, verlangen we daarnaar. Het
is onze diepste, vaak onuitspreekbare hoop. Het is ons wezen zelf, dat wij
gericht zijn op de ander. Meer in het bijzonder, dat niet angst, frustratie en
boosheid het laatste woord hebben. Wel vergeving, mildheid en barmhartigheid. Het
is maar als wij ons kunnen opstellen voor die goddelijke gaven, dat wij rust
zullen vinden. Ik citeerde het daarnet reeds: Van zijn volheid hebben wij allen
ontvangen: genade op genade. Kerst vieren, echt Kerst vieren, is ons
openstellen voor de genade die God ons elk ogenblik van ons bestaan wil geven. Het
is durven geloven dat onze diepste hoop geen illusie is. Dat de waarheid als
naam liefde draagt en het gelaat heeft van een mens.
Kerst vieren is hopen en geloven dat, in het
Kerstekindje, God ons tegemoet komt.
Niet ondanks ons ongeloof. Maar midden in ons ongeloof. Kerst vieren is
hopen en geloven dat dat Kind ons over onze grenzen heen zal trekken. Want ook
wij, gekwetste mensen, zijn gemaakt van en voor liefde.
Beste broeders en zusters, zalig Kerstfeest!
Nikolaas Sintobin sj
