In Vlaanderen heb je drie rusthuizen voor jezuïeten. Toegegeven, er zijn meer opwindende plaatsen. Maar ik kom er graag.
De sfeer is er goed. Er wordt veel gebeden; voor roepingen, voor de intenties van de wereld, of zo maar. Het ontroert me als ik al die oude heren in de kapel zie. Wat is er mooier dan een mens die bidt.
Het meeste raakt me de sfeer van broederliefde. Zo’n verschillen, tussen die mensen. Op alle mogelijke vlak. Het zal wel niet elke dag makkelijk zijn. Maar ze zorgen voor mekaar. En goed. Soms lange jaren. «Vrienden in de Heer», zou Ignatius hen noemen.
Ik merk dat dit mijn keuze voor religieus leven bevestigt en versterkt. Als medebroeders zó oud kunnen worden, dan kan dit maar omdat leven in de Sociëteit van Jezus hen heeft doen uitgroeien tot gelukkige mensen.
Er is reden tot hoop.
