wordt geconfronteerd met verstrooidheid. Heel normaal. De vraag is: hoe kan je hier
het best mee omgaan? Soms is het zelfs mogelijk om de verstrooidheden te
gebruiken als een wipplank om te komen tot nog meer concentratie, tot intenser
gebed.
doen bij verstrooidheden, is ze met man en macht willen bestrijden. Maak je
vooral niet kwaad of word niet ongelukkig. Dan geef je net toe aan de
moeilijkheid. We kunnen onderscheid maken tussen 4 soorten verstrooidheden. Hier komt de derde soort.
dichter bij God kunnen brengen. Plots moet je denken aan een goede vriend die
zwaar ziek is of komt de een of de andere noodsituatie in de wereld, dichtbij
of veraf, voor de geest, of een opdracht
die je moet uitvoeren.
vlindertje dat je zo maar kan wegjagen. Anderzijds, het is niet in de eerste
plaats door je gebed dat je je vriend gaat genezen of dat je de honger uit de
wereld gaat helpen.
je gebed, aan God vragen dat Hij je vriend zou helpen, dat Hij hem nabij zou
zijn … En zo blijf je gewoon verder in
je meditatie of gebed ipv de weg helemaal kwijt te zijn.
woorden, je gaat die “verstrooidheden” gewoon een beperkte plaats geven in je
gebed, en daardoor zal je ze ook snel weer kunnen loslaten. Dit is beter dan krampachtig te willen
vasthouden aan wat je voorzien als inhoud van je gebed; wat je waarschijnlijk uiteindelijk nog meer
uit je concentratie zou halen. Het is nu eenmaal zo dat je je gebed maar in
zeer beperkte mate in handen hebt.
