nog geruime tijd zitten. Mijn sigaartje was uitgegaan, en ik stak het na een
tijdje weer op. Ik rookte rustig verder, en heb ook veel gebeden; wat precies
weet ik niet meer. Ik herinner me nog, dat ik dacht hoe veilig ik bij Hem was
voorgoed. En steeds maar weer: “Dit is vriendschap”. En ook hoe er geen
zinnelijkheid bij in het spel was. […]
En duidelijk was ook dit: Dit gaat
boven ons toedoen uit, en je moet er niet zelf om vragen, voor jezelf niet.
Onverdiend. Toen ben ik stil naar bed gegaan. En sliep spoedig. Ik zie dit als
een grote gebeurtenis.
Vandaag – 8 januari – is er geen twijfel over wat ik
gisteravond ondervond. Begoocheling is uitgesloten. Ik las alle regels over de
onderscheiding der geesten. Wat een meesterschap van Ignatius! En wat moet hij
hebben meegemaakt! Ook in deze regels is niets wat mij in twijfel brengt.’
Lees hier deel 1 van dit getuigenis
Lees hier deel 2 van dit getuigenis
