Voor ons digitaal tijdschrift igniswebmagazine.nl schreef ik een recensie van de film “The two popes”. Hieronder vind je een uittreksel. De volledige tekst vind je hier.
De film slaagt er inderdaad in
de kwetsbare menselijkheid die schuilgaat achter beide pausen in het daglicht
te plaatsen. Een paus is ook maar een mens die, bijvoorbeeld, graag smult van
pizza en veel limonade drinkt. Bij een Argentijnse pastorale veldwerker uit die
menselijke kwetsbaarheid zich anders dan bij een Duitse intellectueel. Die subtiele
inkijk in de ziel maakt dat beide grote persoonlijkheden verrassend dichtbij
komen en dat de film aan het einde een geur van mildheid krijgt.
de kwetsbare menselijkheid die schuilgaat achter beide pausen in het daglicht
te plaatsen. Een paus is ook maar een mens die, bijvoorbeeld, graag smult van
pizza en veel limonade drinkt. Bij een Argentijnse pastorale veldwerker uit die
menselijke kwetsbaarheid zich anders dan bij een Duitse intellectueel. Die subtiele
inkijk in de ziel maakt dat beide grote persoonlijkheden verrassend dichtbij
komen en dat de film aan het einde een geur van mildheid krijgt.
Door die menselijkheid van beide pausen zo centraal te
stellen raakt de film aan een wezenlijk kenmerk van wat Kerk is. De Kerk wordt
gedragen door gewone mensen die fouten maken. Dit geldt ook voor de beide
hoofdpersonages, hoe verschillend om niet te zeggen tegengesteld hun
persoonlijkheden ook zijn. Beiden blijken
bereid de ander ernstig te nemen en zich te laten bekeren.
