Voor het tijdschrift
“Liefke” schreef ik een overweging over “Moed om te leven”. Hier vind je
uittreksels 1/8
“Liefke” schreef ik een overweging over “Moed om te leven”. Hier vind je
uittreksels 1/8
Bakhita wordt geboren in 1869, in een dorpje in Darfoer (Soedan).
Ze heeft een zorgeloze kindertijd, samen met haar 3 zussen en 3 broers. Tot het
meisje, op 8-jarige leeftijd, door Arabische slavendrijvers wordt ontvoerd,
samen met een vriendinnetje. Na een voettocht van 1000 kilometer wordt het kind
op een slavenmarkt verkocht. Het is het begin van een nachtmerrie die jaren zal
duren. Nauwelijks voorstelbare mishandelingen en vernederingen zijn haar
dagelijkse deel. Zowel lichamelijk als mentaal. Om nog te zwijgen over de
eenzaamheid. Bakhita blijft hopen dat ze ooit zou kunnen vluchten, terug naar
haar familie. Tevergeefs. Uiteindelijk vergeet ze zelf de naam die haar ouders
haar gaven.
Ze heeft een zorgeloze kindertijd, samen met haar 3 zussen en 3 broers. Tot het
meisje, op 8-jarige leeftijd, door Arabische slavendrijvers wordt ontvoerd,
samen met een vriendinnetje. Na een voettocht van 1000 kilometer wordt het kind
op een slavenmarkt verkocht. Het is het begin van een nachtmerrie die jaren zal
duren. Nauwelijks voorstelbare mishandelingen en vernederingen zijn haar
dagelijkse deel. Zowel lichamelijk als mentaal. Om nog te zwijgen over de
eenzaamheid. Bakhita blijft hopen dat ze ooit zou kunnen vluchten, terug naar
haar familie. Tevergeefs. Uiteindelijk vergeet ze zelf de naam die haar ouders
haar gaven.
In 1883 komt Bakhita terecht in de huishouding van de
Italiaanse consul in Karthoem en verhuist ze, samen met diens familie, naar
Italië. In 1889 wordt de jonge vrouw
officieel vrijgelaten. De lichamelijke verminkingen die ze heeft ondergaan zijn
echter definitief. Zo ook de psychische wonden en pijn.
Italiaanse consul in Karthoem en verhuist ze, samen met diens familie, naar
Italië. In 1889 wordt de jonge vrouw
officieel vrijgelaten. De lichamelijke verminkingen die ze heeft ondergaan zijn
echter definitief. Zo ook de psychische wonden en pijn.
In Italië past Bakhita zich wonderwel aan. Ze sluit zich aan
bij een religieuze gemeenschap in het Noorden van het land. Hoe geschonden ze ook is, haar
verlangen om voluit te leven is intact gebleven. Ze weet zich erkend en bemind
en geeft op haar beurt veel, aan velen. Bakhita is een hoopvolle vrouw. Haar
bijzondere charisma maakt haar snel tot een plaatselijke beroemdheid. Hoe
ongewoon en voor velen zelf schrikwekkend zo’n Afrikaanse vrouw in een
Italiaans provinciestadje ook is, de mensen houden van Bakhita. Ze geven haar als koosnaam Madre Moretta, Zwarte Moeder.
bij een religieuze gemeenschap in het Noorden van het land. Hoe geschonden ze ook is, haar
verlangen om voluit te leven is intact gebleven. Ze weet zich erkend en bemind
en geeft op haar beurt veel, aan velen. Bakhita is een hoopvolle vrouw. Haar
bijzondere charisma maakt haar snel tot een plaatselijke beroemdheid. Hoe
ongewoon en voor velen zelf schrikwekkend zo’n Afrikaanse vrouw in een
Italiaans provinciestadje ook is, de mensen houden van Bakhita. Ze geven haar als koosnaam Madre Moretta, Zwarte Moeder.
Aan haar
vroegere mishandelingen houdt ze talrijke lichamelijke kwalen over die haar onophoudelijk
pijnigen. Ook blijven de nachtmerries over haar slavenleven haar achtervolgen.
Op haar sterfbed, Bakhita is inmiddels 78 jaar oud, vraagt ze, ijlend, of men
haar kettingen iets minder hard kan aanspannen omdat ze zo’n pijn doen.
Nikolaas Sintobin sj
vroegere mishandelingen houdt ze talrijke lichamelijke kwalen over die haar onophoudelijk
pijnigen. Ook blijven de nachtmerries over haar slavenleven haar achtervolgen.
Op haar sterfbed, Bakhita is inmiddels 78 jaar oud, vraagt ze, ijlend, of men
haar kettingen iets minder hard kan aanspannen omdat ze zo’n pijn doen.
Nikolaas Sintobin sj
