Toen hem de
vraag werd gesteld twijfelde de jongen, een opgeschoten puber, geen ogenblik. “Het beste wat me overkomen is is het overlijden van mijn vader”.
De tafelgenoten, ikzelf incluis, waren verbijsterd. De jonge man besefte dit best en gaf meteen wat uitleg.
“Mijn vader is drie jaar geleden, na een
lange ziekte, gestorven. Ik had veel liever dat hij was blijven leven. Ik hield van hem. Maar nu
stel ik vast dat ik veel dankbaarder in het leven sta dan voorheen, dat ik
gewoon dankbaar ben dat ik mag leven, elke dag opnieuw. En ook dat ik vaak
verwonderd en blij ben om kleine, eenvoudige dingen. Ja, ik weet dat dit vreemd
kan klinken, maar eigenlijk is dit het beste wat me ooit overkomen is”.
“Mijn vader is drie jaar geleden, na een
lange ziekte, gestorven. Ik had veel liever dat hij was blijven leven. Ik hield van hem. Maar nu
stel ik vast dat ik veel dankbaarder in het leven sta dan voorheen, dat ik
gewoon dankbaar ben dat ik mag leven, elke dag opnieuw. En ook dat ik vaak
verwonderd en blij ben om kleine, eenvoudige dingen. Ja, ik weet dat dit vreemd
kan klinken, maar eigenlijk is dit het beste wat me ooit overkomen is”.
