Gisteren had ik de hele dag 5 jonge meisjes op bezoek. Laatstejaars uit een school in de buurt. Ze hadden gekozen voor “de jezuïeten” als “klooster” waar ze een dag zouden doorbrengen in het kader van de godsdienstles.
Vanaf de kennismaking kreeg ik heel wat vragen op me afgevuurd. To the point. Over de gelofte van armoede, de gelofte van zuiverheid – met aandacht voor het misbruikschandaal, de betekenis van de vasten … We hebben videomateriaal bekeken, een PowerPoint over het leven van Ignatius, ik heb de jongedames aan het mediteren gezet en tot vijf maal toe hebben ze teruggeblikt. Eigenlijk komt het hier op neer dat ik hen wat heb laten proeven, doorheen getuigenis, uitwisseling en terugblik op de eigen ervaring, van de kern van het christen zijn in het algemeen, en van het religieus leven in het bijzonder.
De uitkomst was analoog aan die van vele soortgelijke ervaringen. Verwonderd enthousiasme.
Bij de eindevaluatie vond een van de meisjes dat de jezuïeten toch wel heel anders waren dan andere religieuzen of christenen. Inderdaad, reageerde ik, wij leggen duidelijk onze eigen accenten. Maar in de eerste plaats zijn wij christenen en religieuzen, zoals andere christelijke religieuzen. En, vervolgde ik, wees maar zeker dat jullie klasgenoten die bij andere religieuzen op bezoek zijn gegaan, een gelijkaardige ervaring zullen gehad hebben.
Christen zijn is een avontuur. En als je dat mag beleven als religieus, dan wordt het des te intenser.
