Géraldine is een vrouw van tweede helft de dertig. Ze had wat inkopen gedaan in een grootwarenhuis in Aix en Provence en stond aan te schuiven aan de kassa. “Sale arabe” hoorde ze zeggen door de oudere vrouw die achter haar stond. Géraldine draaide zich om om te zien wie haar zo had toegesnauwd. De vrouw sloeg rood uit en stamelde: “Excusez-moi, ma soeur”. Zuster Géraldine was voor een vergadering overgekomen uit Libanon waar zij woont. Het kapje maakt daar deel uit van de normale klederdracht van zusters.
Géraldine vond het niet leuk. In Libanon, zo wist ze te vertellen, is er weinig racisme. In Syrië, daarentegen, wel. Maar Libanon heeft van oudsher een etnisch gemengde samenleving, terwijl de bevolking van Syrië heel homogeen is. In Libanon is men gewend aan verschillende huidskleuren, talen en gebruiken. Of alvast toch een beetje. Want zo vreedzaam gaat het er daar nu ook weer niet altijd aan toe.
