Ik kreeg deze dagen de cijfers binnen van de deelnemers aan het ignatiaanse voorprogramma van de Wereldjongerendagen in Sydney. Het zijn er in totaal 1.100, waarvan ruim 200 Europeanen. Een heel aardig aantal. In Canada (2002) waren er maar 800. En dat was veel makkelijker bereikbaar.
De eerste WJD waaraan ik deelnam waren die van Parijs. Ik herinner me toen dat de Nationale Katholiek Jeugdraad (ik meen dat dat de naam was) toen met een zekere poeha zich officieel distantieerde van dat initiatief. Sindsdien is het tij gekeerd. Helemaal.
Vandaag zetten de Belgische bisdommen alles op alles voor de WJD. Deze hebben zich een vaste plaats verworven in de wereldkerk. Meer dan de helft van de jonge mannen die thans in Frankrijk een seminarieopleiding volgen, verklaren dat de ervaring van de WJD een van doorslaggevende factoren geweest is voor hun levenskeuze.
De overdonderde gemeenschapservaring, over alle grenzen heen, die de WJD zijn, lijkt me een determinerende factor. Je kan geen christen zijn op je eentje. “Un chrétien seul est un chrétien mort”. Dat zijn we volop aan het herontdekken. Ook in het religieuze leven.
