In de zomer van 2012 gaf wijlen Frans van der Lugt sj onderstaand
getuigenis over wat hij meemaakte in het belegerde Homs.
En dan het Paasfeest.
Weer iedereen in de mis. Dood, leven, verrijzen. Wat hebben die mensen een
natuurlijk Paasgeloof. Onder bombardementen zijn ze op de vlucht geslagen.
Alles hebben ze verloren, maar hun geloof in het leven niet. Ze kunnen nog
glimlachen, dienstbaar zijn, kinderen blij maken. Ze zijn naakt en met lege
handen door de dood heen getrokken, op weg naar nieuwe levensmoglijkheden. Hun
geloof heeft niets kunstmatigs, maar komt opborrelen uit een levensbron die
diep in hun aarde huist.
Laatst zat ik in mijn
volkswagenbusje uit 1976 en zag ik op de weg naar Damascus vluchtelingen langs
de weg staan, een paar mannen, een hoop vrouwen en kinderen. Een man droeg een
oud kinderwagentje en een vrouw de baby. Iedereen, zo’n twintigtal, kon bij mij
de wagen in. ‘Waar komen jullie vandaan?’ ‘We zijn weggevlucht uit ons dorp,
mannen wilden ons afmaken’. ‘Waar gaan jullie naartoe?’ ‘Naar Damascus’. Hebben
jullie daar dan vrienden of bekenden?’ ‘Nee, maar goede brave mensen zijn er
altijd in de wereld’. Wat is dat een prachtige zin: ‘goede brave mensen zijn er
altijd in de wereld’. Ze hebben alles verloren, maar niet hun geloof in de
goedheid van mensen. En vluchtelingen vinden in feite bij de moslims een warm
onthaal. De parabel van de barmhartige Samaritaan zit in hun bloed.
Weer iedereen in de mis. Dood, leven, verrijzen. Wat hebben die mensen een
natuurlijk Paasgeloof. Onder bombardementen zijn ze op de vlucht geslagen.
Alles hebben ze verloren, maar hun geloof in het leven niet. Ze kunnen nog
glimlachen, dienstbaar zijn, kinderen blij maken. Ze zijn naakt en met lege
handen door de dood heen getrokken, op weg naar nieuwe levensmoglijkheden. Hun
geloof heeft niets kunstmatigs, maar komt opborrelen uit een levensbron die
diep in hun aarde huist.
Laatst zat ik in mijn
volkswagenbusje uit 1976 en zag ik op de weg naar Damascus vluchtelingen langs
de weg staan, een paar mannen, een hoop vrouwen en kinderen. Een man droeg een
oud kinderwagentje en een vrouw de baby. Iedereen, zo’n twintigtal, kon bij mij
de wagen in. ‘Waar komen jullie vandaan?’ ‘We zijn weggevlucht uit ons dorp,
mannen wilden ons afmaken’. ‘Waar gaan jullie naartoe?’ ‘Naar Damascus’. Hebben
jullie daar dan vrienden of bekenden?’ ‘Nee, maar goede brave mensen zijn er
altijd in de wereld’. Wat is dat een prachtige zin: ‘goede brave mensen zijn er
altijd in de wereld’. Ze hebben alles verloren, maar niet hun geloof in de
goedheid van mensen. En vluchtelingen vinden in feite bij de moslims een warm
onthaal. De parabel van de barmhartige Samaritaan zit in hun bloed.
