Onlangs vond ik
via Facebook onderstaand liedje: ”Tie a
yellow ribbon round the old oak tree”. Ik herinnerde het uit mijn kindertijd.
Ik vond het toen gewoon een leuk liedje, ook al verstond ik niets van de
tekst.
via Facebook onderstaand liedje: ”Tie a
yellow ribbon round the old oak tree”. Ik herinnerde het uit mijn kindertijd.
Ik vond het toen gewoon een leuk liedje, ook al verstond ik niets van de
tekst.
Jaren later ben
ik “Het verhaal van de gele linten” gaan gebruiken als aangrijpend verhaal over
vergeving, zonder te weten dat er een link was tussen beide.
ik “Het verhaal van de gele linten” gaan gebruiken als aangrijpend verhaal over
vergeving, zonder te weten dat er een link was tussen beide.
genieten van lied én verhaal.
Het
verhaal van de gele linten
verhaal van de gele linten
“Een man, net vrijgelaten uit de Sing-Sing
gevangenis in New York, zat vooraan in de bus naar Miami. Hij had drie jaar
gezeten wegens fraude. Omdat de rit zo lang duurde, besloten de inzittenden
elkaar te vertellen waar de reis naar toe ging. Ook onze man vertelde zijn
verhaal.
gevangenis in New York, zat vooraan in de bus naar Miami. Hij had drie jaar
gezeten wegens fraude. Omdat de rit zo lang duurde, besloten de inzittenden
elkaar te vertellen waar de reis naar toe ging. Ook onze man vertelde zijn
verhaal.
Toen hij de gevangenis in moest, had hij zijn
vrouw gezegd dat ze niet op hem moest wachten. Drie jaar zou vreselijk lang
duren. Hij had tijdens die drie jaar dan ook geen woord meer van haar gehoord.
Juist voor hij vrijgelaten zou worden, schreef hij een brief aan zijn vrouw waarin hij zei dat hij op weg
naar huis was. Hij schreef dat hij het zou begrijpen als ze hem nooit meer wou
terugzien, maar voegde eraan toe : als je toch nog van me houdt, laat dan een
boodschap achter. Hij zou namelijk met de bus naar Miami, door hun dorp, White
Oak, passeren, en hij zou de grote eik in het centrum van het dorp in de gaten
houden. Als er een geel lint rond gebonden zou zijn, zou hij van de bus
stappen. Als er géén lint zou zijn, zou hij doorrijden en haar vergeten.
vrouw gezegd dat ze niet op hem moest wachten. Drie jaar zou vreselijk lang
duren. Hij had tijdens die drie jaar dan ook geen woord meer van haar gehoord.
Juist voor hij vrijgelaten zou worden, schreef hij een brief aan zijn vrouw waarin hij zei dat hij op weg
naar huis was. Hij schreef dat hij het zou begrijpen als ze hem nooit meer wou
terugzien, maar voegde eraan toe : als je toch nog van me houdt, laat dan een
boodschap achter. Hij zou namelijk met de bus naar Miami, door hun dorp, White
Oak, passeren, en hij zou de grote eik in het centrum van het dorp in de gaten
houden. Als er een geel lint rond gebonden zou zijn, zou hij van de bus
stappen. Als er géén lint zou zijn, zou hij doorrijden en haar vergeten.
Toen de man zijn verhaal verteld had, was de bus
White Oak genaderd. Toen ze het dorp binnenreden zei hij dat hij niet meer
durfde kijken, en hij boog het hoofd in zijn handen. Hij vroeg de chauffeur of
die naar de eik wilde kijken.
White Oak genaderd. Toen ze het dorp binnenreden zei hij dat hij niet meer
durfde kijken, en hij boog het hoofd in zijn handen. Hij vroeg de chauffeur of
die naar de eik wilde kijken.
Tegen die tijd was de hele bus op de hoogte
geraakt van zijn verhaal, en iedereen keek vol spanning uit. Toen de bus
tenslotte de eik naderde, hoorde de ex-gevangene ineens een losbarsting van
gejuich en applaus. Hij keek uit het raampje en zag de oude eik die bedekt was
met wel honderd gele linten. Hij rende de bus uit, in de armen van zijn vrouw,
en onder het gejuich van de andere passagiers verdween de bus in de avond,
richting Miami.”
geraakt van zijn verhaal, en iedereen keek vol spanning uit. Toen de bus
tenslotte de eik naderde, hoorde de ex-gevangene ineens een losbarsting van
gejuich en applaus. Hij keek uit het raampje en zag de oude eik die bedekt was
met wel honderd gele linten. Hij rende de bus uit, in de armen van zijn vrouw,
en onder het gejuich van de andere passagiers verdween de bus in de avond,
richting Miami.”
