In het dagblad Trouw verscheen gisteren een recensie van «Flirten met Rome»: een boek over de groeiende interesse in protestants Nederland in de Katholieke Kerk. In onderstaand uittreksel word ik tweemaal geciteerd.
Eén van de scherpste analyses komt van jezuïet Nikolaas Sintobin, die
Mirjam van der Vegt in haar artikel aanhaalt. Het grootste verschil is volgens
hem gelegen in angst. Protestanten hebben die volgens hem bovenmatig en
katholieken doorgaans niet. Steeds is er bij protestanten de vraag of je wel
goed genoeg bent, terwijl katholieken er gewoon op vertrouwen dat het wel goed
zit. Ook hebben protestanten altijd zoveel ratio en woorden nodig om hun geloof
in te vatten. Dat duidt volgens Sintobin niet op bewijsdrang, maar op bezwering
van de angst: ‘Jullie moeten steeds bevestigd worden in het feit dat je een
bevrijd mens bent’.
Mirjam van der Vegt in haar artikel aanhaalt. Het grootste verschil is volgens
hem gelegen in angst. Protestanten hebben die volgens hem bovenmatig en
katholieken doorgaans niet. Steeds is er bij protestanten de vraag of je wel
goed genoeg bent, terwijl katholieken er gewoon op vertrouwen dat het wel goed
zit. Ook hebben protestanten altijd zoveel ratio en woorden nodig om hun geloof
in te vatten. Dat duidt volgens Sintobin niet op bewijsdrang, maar op bezwering
van de angst: ‘Jullie moeten steeds bevestigd worden in het feit dat je een
bevrijd mens bent’.
En dan – in dit Reformatiejaar – te
bedenken dat het juist bevrijding van existentiële angst was die bij de monnik
Luther resulteerde in een breuk met Rome!
bedenken dat het juist bevrijding van existentiële angst was die bij de monnik
Luther resulteerde in een breuk met Rome!
Nog een stukje Sintobin: ‘Een protestant
wil alles eerst zelf doorworsteld hebben voordat hij een echte relatie met God
heeft. Hij moet in zijn eentje alles kunnen begrijpen, terwijl dat onmogelijk
is. Samen ontdekken we hoe groot God is. Samen; dat is de gemeenschap nu, maar
ook de generaties voor ons.’
wil alles eerst zelf doorworsteld hebben voordat hij een echte relatie met God
heeft. Hij moet in zijn eentje alles kunnen begrijpen, terwijl dat onmogelijk
is. Samen ontdekken we hoe groot God is. Samen; dat is de gemeenschap nu, maar
ook de generaties voor ons.’
Ter aanvulling: in het gesprek met Mirjam van der Vegt heb ik het ook gehad over de troeven en de kracht die ik meende te onderkennen bij onze protestantse geloofsgenoten.
