Deze dagen begeleid ik met twee medebroeders een retraite over “Geestelijke Oefeningen en film”. Concreet betekent dit dat de deelnemers niet alleen worden uitgenodigd om te bidden met schriftteksten, maar ook met beelden en thema’s die ze oppikken uit de film die ’s avonds wordt geprojecteerd.
Wat Ignatius hiervan zou denken? Het lijkt me als een paal boven water te staan dat hij hier helemaal achter zou staan. Immers, ten gronde gaat het over een analoge dynamiek als bij het gebed met de Schrift. Met dit verschil dan dat de “filmtekst”, in tegenstelling tot de schrifttekst niet noodzakelijk en ook niet in dezelfde mate kan beschouwd worden als “geïnspireerd”.
Beide soort “teksten” hebben het vermogen om de tekst van het leven van de mens op te roepen en te bevragen. De beelden, herinneringen, voorstellingen, verlangens … die zij naar boven halen en bewust maken kunnen in de meditatie opengetrokken, uitgezuiverd en verfijnd worden. De ignatiaanse wijze om ermee te in gebed te gaan kunnen ze maken tot een vruchtbare vindplaats van God in het concrete leven. Net zoals een goede roman, een diepgaand gesprek of een authentiek getuigenis die dynamiek van verdieping en verinnerlijking op gang kunnen zetten.
