een voorname rol gespeeld. Ik kom uit een familie met veel juristen. Zelf
heb ik me 9 jaar met de studie en de toepassing van het recht onledig gehouden.
Komt daarbij een katholieke opvoeding waar het respect voor de
regels van de christelijke moraal met de paplepel werd aangereikt. Niet zo
vreemd dat ik de reflex heb om de wet hoog te achten.
voorbereiden voor het WE. Twee van de drie schriftlezingen gingen over de
naleving van de Wet. De Wet van God, wel te verstaan. Ik merkte duidelijk een
malaise mbt het thema van het respect van de wet. Een malaise die niet dateert van
gisteren.
het Westen zich terug uit de morele sfeer. Personen- en
familierecht, om maar één voorbeeld te noemen, wordt steeds meer waardenvrij. De traditionele
christelijke waarden die een belangrijke inspiratiebron waren van deze
rechtstak, zijn er in belangrijke mate uit weggehaald. In een samenleving waar
die christelijke moraal minder als expliciet referentiekader wordt
ervaren, is dit niet vreemd.
wetgeving over het begin en het einde van het menselijk leven aangaat. Dit wordt door de voorstanders van
liberalisering doorgaans geplaatst onder de noemer van de zelfbeschikking. Ook
hier is van alles voor te zeggen. Probleem is echter dat het hier niet enkel
gaat over het eigen leven. Maar ook over dat van de – vaak uiterst kwetsbare en
afhankelijke – medemens. Het ondermijnen van het absolute verbod van “Gij zult
niet doden” dreigt het wederzijdse basisvertrouwen, dat aan
de grondslag ligt van elke samenleving en cultuur, onderuit te halen. Dit
vertrouwen is niet enkel belangrijk voor overtuigde christenen, moslims of
joden.
wetswijzing inzake liberalisering van euthanasie voor kinderen tot stand is
gekomen, niet beantwoordt aan de voorwaarden voor behoorlijke wetgeving. Het
lijkt meer op een ideologische strijd waar spoed en revanchisme belangrijker
zijn dan bezadigdheid, overleg en consensus.
rechtsstaat verder afbrokkelt.
