Gisteren is Kardinaal Martini ten grave gedragen in Milaan. Enkele weken geleden gaf hij zijn laatste interview. Hij gaf er drie aanbevelingen voor de toekomst van de Kerk. Hieronder vindt u de zijn derde aanbeveling aangaande de sacramenten. Hij schetst er glashelder de paradoxale impasse waarin de Kerk zich terzake bevindt: medicijn voor mensen die het moeilijk hebben en niet een middel om te straffen.
middel om te straffen. Ze zijn een hulp voor mensen op verschillende momenten
van hun levenstocht en wanneer ze het moeilijk hebben.
aan aan de mensen die nood hebben aan nieuwe kracht? Ik denk aan al diegenen die
uit de echt gescheiden zijn, aan de hertrouwde koppels en aan de wedersamengestelde
gezinnen. Zij hebben nood aan bijzondere bescherming.
onverbreekbaarheid van het huwelijk. Het is een genade als een huwelijk en een gezin
slagen. … De houding die we aannemen ten overstaan van wedersamengestelde
gezinnen zal bepalen of hun kinderen aansluiting vinden bij de Kerk. Een vrouw
wordt in de steek gelaten door haar echtgenoot en vindt een nieuwe partner die
begaan is met haar en haar drie kinderen. Deze tweede liefde is een succes. Als
dit gezin gediscrimineerd wordt, worden niet alleen de vrouw maar ook haar kinderen
aan de kant gezet. Als de ouders zich niet meer thuis voelen in de Kerk en haar
steun niet ervaren, dan verliest de Kerk de nieuwe generatie.
bidden we: “Heer ik ben niet waardig …” We weten
dat we onwaardig zijn … Liefde is genade. Liefde is een geschenk. De
vraag of uit de echt gescheidenen de communie mogen ontvangen zou moeten worden
omgekeerd. Hoe kan de Kerk hulp bieden aan complexe famiale situaties met de
kracht van de sacramenten?
