Sociëteit van Jezus. Deze maanden is hij regelmatig in deze blog te gast met cursiefjes over de stage die hij loopt in Libanon.
moeilijkste weken van mijn tijd hier in Libanon. Ditmaal was het niet de
ongelijkheid of de misère van al datgene wat ik om me heen zie maar was het
meer persoonlijk. Op donderdag, net voor de lunch, kreeg ik een telefoontje van
mijn moeder met de boodschap dat mijn grootvader plotseling was overleden. Hij
had alzheimer en zijn gezondheid ging al een tijdje achteruit. Toch was zijn
overlijden onverwacht.
van thuis en van familie. Het is een moment waarop ik me buitengewoon alleen
voelde. Wij zijn altijd een hechte familie geweest en op momenten als dit is
voel je dat ook. Je wilt er voor hen zijn, voor mijn vader en moeder, maar ook
vooral voor mijn oma. Tegelijkertijd is het ook een ervaring die past bij het
jezuïetenleven want een zekere afstand tot familie komt met de job. Dat maakt
het niet altijd gemakkelijk.
graag naar huis voor de uitvaart maar als novice, en als jezuïet, ben ik
gebonden aan gehoorzaamheid. Ik heb toestemming nodig om te gaan. Jammer genoeg
zat mijn overste hier in Beiroet in Rome en kon ik hem erg moeilijk bereiken.
De novicenmeester zat dan weer in Centraal-Afrika en was niet te bereiken. Op
zulke momenten gaat alles toch te traag en wil je zo snel mogelijk antwoord. Uiteindelijk
kreeg ik ze te pakken en mocht ik gaan. Met zondag was ik weer in Nederland.
gerouwd door samen te huilen maar ook door samen te lachen. Uiteindelijk konden
we samen als familie goed afscheid nemen van opa. Inmiddels ben ik weer terug
in Beiroet en bereid me voor op Pasen. Uiteindelijk biedt dit een mooi
contrast. Het sterven en de verrijzenis liggen in elkaars verlengde. Dit is wat
we vieren met Pasen maar ook met een uitvaart.
