Gisteren nam ik deel aan vergadering van afgevaardigden van een grote scholengroep uit het katholiek onderwijs. Zij werken aan het invoeren van een sociale vorming voor hun leerlingen, geïnspireerd aan de sociale projecten van de jezuïetencolleges.
Op een bepaald moment kwam de vraag of het wel wenselijk is om een dergelijke ervaring te verplichten voor alle leerlingen. Een vraag waar ik intussen mee vertrouwd ben.
Zonet las ik de nieuwsbrief van het Sociaal Project van het Onze-Lieve-Vrouwcollege in Antwerpen. Een daarin opgenomen citaat uit het stageverslag van een leerling geeft – een groot deel van – het antwoord.
“Ook heb ik meer dan ooit gemerkt dat ik gelukkig ben, tevreden ben als ik een ander heb kunnen blij maken, als ik iets goed voor iemand anders heb gedaan.”
