Een vriendin vertelde me over haar ‘bijzondere
plekjes’ die voor haar echt uniek waren. Het waren plaatsen die zij niet zo
dikwijls opzocht. Maar als zij het deed, dan voelde zij daar Gods aanwezigheid op
een bijna overweldigende wijze. Veel van die plekjes vond zij in de natuur,
zoals het strand en de boerderij van haar grootvader. Wanneer ze in de bergen
was, dan nodigden die haar uit de grootheid en de creatieve kracht van onze
Schepper aan te voelen. Soms bleef zij daar dan rustig staan. Ze liet de
schoonheid van de natuur in haar binnendringen. Dan besefte zij ook dat haar
leven maar één onderdeeltje was van Gods wonderbare en voortdurende
scheppingswerk.
plekjes’ die voor haar echt uniek waren. Het waren plaatsen die zij niet zo
dikwijls opzocht. Maar als zij het deed, dan voelde zij daar Gods aanwezigheid op
een bijna overweldigende wijze. Veel van die plekjes vond zij in de natuur,
zoals het strand en de boerderij van haar grootvader. Wanneer ze in de bergen
was, dan nodigden die haar uit de grootheid en de creatieve kracht van onze
Schepper aan te voelen. Soms bleef zij daar dan rustig staan. Ze liet de
schoonheid van de natuur in haar binnendringen. Dan besefte zij ook dat haar
leven maar één onderdeeltje was van Gods wonderbare en voortdurende
scheppingswerk.
Dit verhaal over die ‘bijzondere plekjes’ bleef in
mijn geheugen hangen. Tijdens mijn bewustzijnsonderzoek (levensgebed) moest ik er dikwijls
aan denken. Ik begon te beseffen dat er in mijn leven van alle dag enkele
basisritmes en gewoontehandelingen zitten. Zij laten mij toe op een nogal
eenvoudige en gemakkelijke wijze God te vinden: terwijl ik mijn morgenkoffie
drink, knuffel ik mijn dochter Sonja. Als ik na schooltijd samen met mijn
kinderen de lunch neem, dan luister ik naar hun verhaal hoe hun dag is geweest.
God vind ik ook in het voorlezen voor mijn kinderen en het avondlijke
gebedsritueel. En als de laatste deur van de kinderkamers dicht is, geniet ik
samen met manlief van de enkele stille momenten…
mijn geheugen hangen. Tijdens mijn bewustzijnsonderzoek (levensgebed) moest ik er dikwijls
aan denken. Ik begon te beseffen dat er in mijn leven van alle dag enkele
basisritmes en gewoontehandelingen zitten. Zij laten mij toe op een nogal
eenvoudige en gemakkelijke wijze God te vinden: terwijl ik mijn morgenkoffie
drink, knuffel ik mijn dochter Sonja. Als ik na schooltijd samen met mijn
kinderen de lunch neem, dan luister ik naar hun verhaal hoe hun dag is geweest.
God vind ik ook in het voorlezen voor mijn kinderen en het avondlijke
gebedsritueel. En als de laatste deur van de kinderkamers dicht is, geniet ik
samen met manlief van de enkele stille momenten…
Ik was verbaasd te ontdekken dat mijn levensritme zo
vol zit met ogenblikken die mij gemakkelijk toelaten God te vinden. Wij zijn er
ons wel van bewust hoe deze ogenblikken controlepunten zijn om te zien hoe onze
lievelingen het stellen. Maar veel belangrijker nog, laten deze
‘stilte-momenten’ ons toe te genieten van het geschenk van ons leven. Ze geven
ons de kans om ons besef van Gods tegenwoordigheid in alles te verdiepen.
vol zit met ogenblikken die mij gemakkelijk toelaten God te vinden. Wij zijn er
ons wel van bewust hoe deze ogenblikken controlepunten zijn om te zien hoe onze
lievelingen het stellen. Maar veel belangrijker nog, laten deze
‘stilte-momenten’ ons toe te genieten van het geschenk van ons leven. Ze geven
ons de kans om ons besef van Gods tegenwoordigheid in alles te verdiepen.
Becky Eldredge
