In zijn toespraak voor het Turkse parlement heeft President Obama gisteren de hand uitgereikt naar de Islam. Hij zei dat de VS nooit in oorlog zouden kunnen verkeren met de Islam. En ook dat de relatie van de VS met de moslimwereld niet bepaald mag worden door Al Qaeda.
Eerder op de dag heeft Obama een krans gelegd op het graf van Atatürk. Hij vernoemde als grootste verdienste van Atatürk het feit dat hij de grondlegger is van de seculiere democratie in Turkije.
Het is dansen op een slappe koord. Succes is niet gegarandeerd. Dat is zeker. Maar ook dat het land een bijzondere rol spelen in het opbouwen van een wederzijds respect en vertrouwen tussen het christelijke Westen en de Islam.
Vraag is wel of Turkije een seculiere staat zal blijven. Godsdienstvrijheid bestaat er op dit ogenblik enkel maar op papier. Wederkerigheid en gelijkwaardigheid inzake religieuze rechten van christenen zijn in moslimlanden, op zijn zachtst gezegd, problematisch.
En toch heeft Obama gelijk als hij de hand uitreikt. Angst voor de Islam is nergens goed voor. Het is maar door, steeds opnieuw, de eerste stap te zetten dat iets kan veranderen. En … door tegelijkertijd je verstand te gebruiken.
