Gisterenmorgen hebben we in stilte doorgebracht. Een spirituele wandeling met behulp van een mooi uitgewerkte “geestelijke oefening” rond het verhaal van de Emmaüsgangers. Ruim 150 directeurs van jezuïetencolleges die in stilte wandelen of een mooi plekje uitkiezen in de vallei om wat te bidden en te mediteren. Je voelt hoe je mekaar dan draagt en helpt om naar de binnenkant te gaan. Twee uur waren zo voorbij.
De ignatiaanse pedagogie is een rechtstreekse afgeleide van de Geestelijke Oefeningen van Ignatius. Wil je helemaal doordringen tot de kern van de ignatiaanse pedagogie, dan kan je niet zonder de ervaring van het ignatiaanse gebed.
Geldt dit trouwens ook niet ruimer? Je kan maar duurzaam krachtig naar buiten treden, als je in verbondenheid leeft met en gevoed wordt door je innerlijkheid.
