Dit is de eerste bijdrage uit een reeks van 3 waarin ik kort en bondig iets probeer uiteen te zetten over de ignatiaanse uitmuntendheid. Telkens geïllustreerd met een korte – soms verrassende – video.
De ignatiaanse uitmuntendheid (magis) is strikt persoonlijk.
De ignatiaanse uitmuntendheid is niet comparatief. Het gaat niet over je vergelijken met anderen en hen de loef afsteken. Ook al kan het, zeker in een opvoedkundig perspectief, in eerste instantie daar wel van vertrekken. Maar de einduitkomst is er niet een van wedstrijd. Het ignatiaanse magis is niet concurrentieel om de eenvoudige reden dat de precieze invulling ervan verschillend is voor elkeen. Elke mens is immers geroepen om op een unieke wijze vorm te geven aan zijn of haar unieke persoonlijkheid : steeds weer, steeds meer.
=> Voor de ene zal het eerder op het relationele vlak zijn,
=> voor een ander op het artistieke, het intellectuele, het religieuze, het sportieve vlak,
=> of, net zo goed, het eenvoudige dagdagelijkse bezigzijn in het gezin.
Magis is een uitnodiging die zich richt tot elkeen, hoe rijk of hoe beperkt de capaciteiten van een mens ook zijn. Niemand is veroordeeld tot middelmatigheid. Iedere mens heeft, om het zo uit te drukken, “recht”, op zijn of haar niveau, om de vreugde te smaken die gepaard gaat met die voortdurende groeimogelijkheid die ons mensen kenmerkt. Delen
